Publicaties: En Garde
Teasers
Een verschrikkelijke gedachte flitste door zijn hoofd. Ze zouden toch niet met Jacqueline..?!? Nee. Dat zouden ze nooit doen. Ze waren niet meer in de Middeleeuwen. Nee, zo barbaars zouden ze niet zijn. Maar hij wist dat hij dit nog tot in den treure in zijn hoofd zou moeten herhalen vooraleer hij ook maar één woord van deze zin zou geloven.
Uiteindelijk doezelde zijn moe getergde geest weg in een halfslaap die hem het ene moment met Mirri naar hun achterkeuken bracht en dan weer met Jacqueline naar de beschaduwde laan van de Belgiëlei. Net toen hij de schaterlach van zijn zusje meende te horen en de zachte vingers van zijn liefste van zijn harde kaaklijn naar zijn nek voelde glijden, verpletterde een onzeglijke pijn zijn slaap. En toen hij zijn ogen opende, zag hij de bron van de nieuwe pijn. Zijn rechterarm die tijdens zijn slaap van de brits was gegleden, werd nu hardhandig op de grond gehouden, terwijl een zware hak van een legerlaars op de vingerkootjes van zijn rechterhand balanceerde. Wojteck zag in de weerschijn van de perfect gepoetste laars nu het gezicht dat zich met een haast menselijke glimlach naar hem toeboog.
“Klaar om eindelijk wat behulpzamer te zijn?”
Wie had kunnen denken dat deze Spelen zo een extra bonus gingen bieden? Een echte WASP- vrouw van Amerika, White Anglo-Saxon Protestant. Arische trekken, goede heupen. En bovendien nog onschuldig mooi ook, een combinatie waarvan hij wel hield. Zij zou zijn perfecte echtgenote worden. Dan was hij ineens van zijn vaders gezeur af. "Je bent bijna 30, Walter. Tijd om een pater familias te worden van een deftig gezin." De ‘mannen' hadden het niet graag dat hij te lang single bleef. Er gingen nu al de wildste geruchten de ronde over een mogelijke seksuele afwijking. Walter was toen woedend opgesprongen. Hadden ze dan ook niet die geruchten gehoord van al de vrouwen die hij had afgewerkt?! Zijn vader had fijntjes geglimlacht : "Alsof een huwelijk je zou beletten om je collectie van trofeeën uit te breiden." Hij knikte. Ja, vandaag ging hij er werk van maken. Langzaam. Tot ze hem er zelf voor zou smeken.
De stilte in de kelder van de grote stad was zo voelbaar dat ze bijna een meter de lucht insprong, toen ze een hand op haar schouder voelde. De aanraking deed haar verstijven. De stank overweldigde haar maag.
Nee, niet op deze manier. Dat was het enige dat nog door haar hoofd flitste. In haar verbeelding voelde ze al het mes van de overvaller door haar rug gaan en een nier spietsen. De berg afval achter haar was dus meer dan een onschuldige bron van ergernis geweest. Ze keek naar links en zag de vieze zwart omrande vingers van een verrassend sterke oudemannenhand. "Geld, please."
Het speeksel van zijn woorden belandde op haar wang. Ze kon een rilling van walging niet onderdrukken, maar bleef als bevroren staan. Hoelang stonden ze daar zo, als een wel heel vreemd koppel in een intieme houding?
Seconden, minuten, uren?
Als er nu maar iemand in het metrostel zat. De neonlichten gaven haar een positief antwoord. Ze zag nog een persoon op de kapotte skaizetels.
Met een sprong belandde ze in het toestel en liet ze zich met de zucht van opluchting op een van de zitplaatsen vallen. De clochard keek haar gefrustreerd na, toen de deuren zich sloten en de metro schokkend in beweging kwam. Nooit zou ze nog zo laat een metro nemen. Een taxi, zoals Collin gezegd had. Zeker weten.
Haar hart vond langzaam het normale ritme terug. Ze kreeg weer genoeg energie om rond te kijken. Maar de man in grijs pak met grote gleufhoed die eerst zo een geruststelling was geweest, deed haar lichaam weer in alarmfase komen. Zijn blik van onder de hoed was dodelijk.
