Publicaties: Amulet
Geuzen
Het vierde deel van Amulet gaat over de Geuzen in Antwerpen.
Dit deel bestaat uit: proloog, hoofdstuk 1, hoofdstuk 2, hoofdstuk 3 en hoofdstuk 4.
Een droge klik van een pistool volgde. Even had ze nog getwijfeld. Dit was niet de man die ze zo lief had. De mist speelde gevaarlijke spelletjes met haar verbeelding. Maar toen hij zich omgedraaid had, was ze zeker geweest.
Hij was het, Erik, de man voor wie ze zich al maanden opofferde als gewillige maîtresse voor deze Spaanse landvoogd.
De schrik in haar ogen deed Farnese duidelijk deugd. Dit was veel meer dan een duel tussen een bezetter en een Geus, de eretitel die Erik met veel trots droeg.
Daar stond hij, de liefde van haar leven. Zijn blonde haar, zijn robuuste lichaam dat al zovele littekens van zijn verbeten strijd tegen de Spaanse overheersers kende. Zijn eenvoudige zwarte kleding stond in scherp contrast met de kleren van Farnese die zelfs voor dit duel nog bijzonder luxueus waren. Alsof hij zo een triomftocht door de stad Antwerpen zou aanvatten.
Erik weigerde haar aan te kijken. Ook al zocht haar blik wanhopig zijn ogen. Waarom had hij zich toch zo laten verleiden tot dit onzinnige spel?!
Hij had nog zoveel kunnen doen voor de goede zaak.
Ze had zin om voorgoed de ogen te sluiten.
Onbevreesd stapte haar geliefde naar de tafel, nog steeds elk oogcontact vermijdend.
“Farnese, ik heb niet de hele dag.”
Zijn Spaans klonk Vlaams, maar heel overtuigend. Minzaam boog Farnese zich een laatste keer naar haar toe. “Ontroerend, niet? De Geus kan niet wachten om te creperen.”
Het toneelspel was over voor haar. Niets kon de schrik om de afloop in haar ogen nog verdoezelen.
“Tuuttt….,” schudde hij afkeurend het hoofd. “Je hoeft je om mij echt geen zorgen te maken.” Zijn ogen werden zwart van wraak. “Niemand, maar dan ook niemand zit ongestraft op mijn bezit. En zeker geen Geus.”
Fotomateriaal
Hertog Farnese
Kaart Antwerpen +/- 16de eeuw
Hagepreek Antwerpen
Brug van Farnese over de Schelde
Parma die Antwerpen binnentrekt...
Geuzenlied
TOTTEN GOEDTHERTIGEN SANGER
Comt lustighe gheesten tot u vermaecken hier;
Om te singhen dees geusen liedekens zijt ghesint.
Ghy sulter uut weten de Nederlandtsche saken schier,
Ende Duck Dalfs compste in dees landen ontrint;
Van zijn tyrannij ghy hier overvloedich vint,
En van dooden en bannen der Nederlandtsche heeren,
Vant branden en hanghen van die Christum bekint
Hebben, end hoe hy tvolck ghinck schatten en scheeren,
Maer dit meest deur Baäls papen informeeren,
Op datse mochten blijven in heuren staet,
Oock omdat de Spangiaerts sochten met groot begheeren
Meesters te wesen int Nederlandt delicaet;
Maer deur Godts goetheyt zijnse versmaet,
Soot blijct in de liedekens van Duck Dalfs vertrecken.
Daer nae quam de Monick, men macher mee ghecken,
Die boven beloften de Maranen hadde vermoort.
Hy stelde met tracteeren tot pays veel listighe kecken,
Waer door veel menschen in haer bloet werden versmoort,
Maer groote victorie en heeft hy niet ghespoort.
Alles vindijt hier naer malcander soot behoort,
Oock hoe de prins van Orangen is ghecommen
Int regiment, tot beschutting dees Nederlanden,
Hoe hy ontfangen is als een vader allommen
Groottelicks tot der voorseyden tijrannen schanden.
Hy soecket slandts welvaert seer goederhanden,
Ghelijck als David in Israel heeft ghedaen,
Twelck ghy uut dit boecxken sult connen verstaen.
Daerom u lieden tot dit tondersoecken begheeft;
Ende Don Joans clachte vindy hier oock aen,
Die door zijn jonckheyt te seer heeft ghesneeft;
Oock victory end vreuchden liedekens by een vergaert,
Vant benauwen end ontsetten, der steden jent, fijn,
Als Haerlem, Alckmaer, Leyden wijdt vermaert,
Hier bij een ander tot yeghelicks nut gheprent zijn.
Zijt sonder erch. I. G. D.
Links/Bronnen
